برای قرار دادن پروتز پستان، جراح باید دو تصمیم تکنیکی و کلیدی بگیرد که مستقیماً روی فرم نهایی، میزان پایداری پروتز و روند بهبودی بیمار تأثیر میگذارند:
۱. محل ایجاد برش پوستی
۲. و محل قرارگیری پروتز نسبت به عضله سینه
در ادامه این تکنیکها را به تفکیک بررسی میکنیم:
۱. تکنیکهای ایجاد برش (Incision Sites)
انتخاب محل برش به آناتومی بیمار، نوع پروتز و ترجیح جراح بستگی دارد. هدف اصلی، ایجاد دسترسی کافی با کمترین میزان نمایانیِ جای زخم (اسکار) است.
برش زیر پستانی (Inframammary): رایجترین و محبوبترین تکنیک است. برش در چین طبیعی زیر پستان ایجاد میشود.
مزیت: دسترسی مستقیم و عالی برای جراح ایجاد میکند و دید کاملی به بافت دارد. جای زخم هم در چین زیرین پستان پنهان میشود.
برش دور هاله پستان (Periareolar): برش روی مرز پایینی هاله قهوهای رنگ پستان زده میشود.
مزیت: اسکار بهدلیل قرار گرفتن روی مرز تغییر رنگ پوست بسیار کمرنگ و محو خواهد بود. معمولاً برای مواردی که نیاز به اصلاح همزمان فرم هاله یا لیفت خفیف وجود دارد، عالی است.
برش زیر بغل (Transaxillary): برش در بالاترین چین پوست زیر بغل ایجاد میشود و جراح با ابزارهای مخصوص (گاهی با کمک آندوسکوپ) مسیر را باز میکند.
مزیت:روی خود پستان هیچگونه اسکار یا جای زخمی باقی نمیماند.
۲. تکنیکهای محل قرارگیری پروتز (Implant Placement)
اینکه پروتز در چه لایهای از آناتومی سینه قرار بگیرد، نقش تعیینکنندهای در بافت، لمس و ماندگاری آن دارد. سه پاکت (Pocket) اصلی برای این کار وجود دارد:
۱. زیر غدهای / روی عضله (Subglandular)
در این تکنیک، پروتز مستقیماً پشت بافت طبیعی پستان و روی عضله بزرگ سینه (Pectoralis Major) قرار میگیرد.
مناسب برای: افرادی که بافت پستان طبیعی کافی برای پوشش دادن روی پروتز را دارند.
مزایا: درد و دوران نقاهت کوتاهتر؛ در هنگام انقباض عضله سینه (مثل ورزش یا فعالیت)، پروتز حرکتی نمیکند.
ب) زیر عضلانی / پشت عضله (Submuscular یا Subpectoral)
در این روش، پروتز به طور کامل یا جزیی زیر عضله بزرگ سینه قرار میگیرد. برای این کار جراح بخشی از اتصالات تحتانی عضله را آزاد میکند.
مناسب برای: افرادی که بافت پستان بسیار کمی دارند یا پوستشان نازک است.
مزایا: پوشش بافتی بیشتری روی پروتز قرار میگیرد که باعث میشود لبههای پروتز مشخص یا قابل لمس نباشند (جلوگیری از حالت Rippling). همچنین ریسک انقباض کپسولی (Capsular Contracture) در این روش کمتر است.
ج) تکنیک دوگانه (Dual Plane)
یک تکنیک پیشرفته و بسیار پرکاربرد است که ترکیبی از دو روش بالاست. در این متد، بخش بالایی پروتز زیر عضله سینه قرار میگیرد تا لبههای آن کاملاً طبیعی و پوشانده شود، اما بخش پایینی پروتز از زیر عضله آزاد شده و زیر بافت غدهای پستان قرار میگیرد.
مزایا: این تکنیک به پستان اجازه میدهد حرکتی بسیار طبیعیتر داشته باشد و پویایی (Dynamic) فرم آن، بهخصوص در قطب تحتانی، حفظ شود. برای اصلاح افتادگیهای بسیار خفیف نیز کارآمد است.
انتخاب نهایی ترکیب این تکنیکها، یک تصمیم کاملاً شخصیسازیشده است که در جلسات مشاوره و بر اساس ضخامت بافت نرم بیمار (Soft Tissue Coverage) ، اندازه پایه پستان و سبک زندگی (مثلاً ورزشکار بودن بیمار) تعیین میشود.
